چگونه ضرر باشد در حالى كه از توحيد تا معاد ، از طهارت تا ديات ، از اخلاق وآداب همگى وابسته به اوست ؟ و اگر اين شعائر از بين برود تمامى دين از بين خواهد رفت و چيزى از آن نخواهد ماند ، مگر مشتى خرافات وظلمات ، همان چيزى كه در ساير اديان تحريف شده مشاهده مىكنيم . چگونه ضرر باشد و حال آنكه اين شعائر حيات طاغوتهاى روزگار را به چالش كشيده ، و آنها را هميشه هراسان از اين عزاداريها نگه داشته است ، و به همين سبب از گذشته زمان تا به امروز با تمام قوا سعى در كمرنگ كردن اين شعائر و عزادارىها و زيارت رفتن‌ها هستند ؟ چگونه ضرر باشد و حال آنكه چنين شعائرى سبب تقويت روحيه سربلندى و عزت و زير بار ظلم نرفتن در جوامع ايمانى است كه داد مستكبران عالم را در آورده است ؟ چگونه ضرر باشد و حال آنكه سبب تقويت روحيه ايمانى جوامع بوده و سد محكمى در برابر تهاجمات روز افزون فرهنگى دشمنان است ؟ چگونه ضرر در اين شعائر صدق كند و حال آنكه قوام دين به اين شعائر است ، و تمام دين را همين شعائر حفظ مىكند ؟ اين شعائر علاوه بر منافع لايتناهى اخروى منافع بيشمار دنيوى نيز دارد . از اين رو حتى اگر قاعده فوق را نسبت به منافع اخروى نپذيريم و ملاك نفع و ضرر را تنها منافع دنيوى بدانيم ، به هيچ وجه نمىتوان از منافع بيشمار دنيوى اين شعائر چشم پوشى كرد . پس در اين شعائر - با تحفظ بر عنوان شعيره بودن - ضرر موضوعاً منتفى است چه به لحاظ